KADELINK

Voor studie- en loopbaanadvies:

De pretlichtjes in je ogen

Heel vaak vertellen mijn cliënten me dat hun kindertijd de mooiste tijd was die ze tot nu toe hadden. Op zo’n moment zie ik pretlichtjes in hun ogen en heb ik de eer een glimp van toen op te vangen. Tegelijk wens ik voor hen ook in hun volwassen leven zo’n mooie tijd. Het kan, geloof me.

Een kind in al zijn puurheid is vrij. Het vrije kind speelt, rent, springt, lacht, zingt of danst. Het leidt een leven dat (meestal,… jammer genoeg niet altijd) zorgeloos is. Kinderen volgen hun gevoel. In die flow vragen ze zich niet af wat andere mensen van hen denken.

Read more

Hoe het goed gaat en toch ook niet: case Annabel.

Annabel komt uit een doorsnee arbeidersgezin. Op de lagere school was Annabel een gedreven leerling met zeer goede resultaten. In het eerste middelbaar ging ze naar school in haar geboortedorp en koos ze de richting Latijn, een evidentie met zulke cijfers in het lager onderwijs. “Hoog mikken, zakken kan altijd nog,” hoorde ze haar moeder wel eens zeggen.

Annabel zette zich 100% in. Ze volgde als een plichtsbewuste leerling de lessen, blokte als een gek Latijnse woordjes vanbuiten, wou steeds gaan voor mooie rapportuitslagen en ontwikkelde (zonder zich er op dat moment van bewust te zijn) gigantisch veel faalangst (actieve faalangst). De faalangst was zo groot dat ze er alles aan deed om toch maar die goede cijfers te (blijven) behalen. Goed was voor haar minstens 70%, het cijfer waarvan ze het gevoel had dat ook haar ouders en leerkrachten het apprecieerden. Als je 70% had (of 7/10), had je je best gedaan en ging je niet af. Het was een acceptabel cijfer.

Read more

Je uitleven in een nevenberoep?

In De Standaard / Magazine van 16 september 2017 las ik volgende zinnen: “Is je vaste baan ook maar gewoon een job en borrelen na de uren de wildste ideeën op? Welkom in de wereld van de millennial, die zich steeds vaker uitleeft in een nevenberoep.” “Side hustle” wordt zo’n bijkomend baantje ook wel eens genoemd.

In het artikel komen voorbeelden aan bod van jobs die je naast je hoofdberoep hebt: het geven van workshops, het verkopen van veganistische taarten, bruidsjurken naaien, een webshop openen, enz..

Ik merk in mijn praktijk wel degelijk dat deze Amerikaanse trend ook bij ons populair wordt. Dit fenomeen vanuit de KernTalentenmethodiek bekijken, is bijzonder interessant. Ik wed namelijk dat in 99% van de gevallen de nevenactiviteiten gaan over KernTalenten die mensen niet (of veel te weinig) kwijt kunnen in hun eigenlijk job.

De voordelen van een job na je uren volgens het artikel: “een extra bron van inkomsten en je koopt er je vrijheid mee”. Het is dé activiteit bij uitstek “die je zelf bedacht hebt” en erg graag zou doen. Je kan iets van jezelf “toevoegen aan de wereld”, “je passie verzilveren”. De job moet “het verschil maken in je eigen leven”, moet “je leven boeiender maken”.

“Er klopt toch iets niet,” denk ik dan als loopbaancoach.

Read more

November reflectiemaand

Eind oktober krijgen de meeste leerlingen van het secundair onderwijs vlak voor de herfstvakantie een eerste rapport ‘dagelijks werk’. Wat vertelt dat rapport jou?
Hopelijk is je school zo verstandig om het niet alleen over punten te hebben, want wat zegt een punt? De een zegt: “Heel veel, want het toont aan of je je dagelijks inzet of niet!” De ander is van mening: “Een punt zegt helemaal niets, niet of je het vak graag doet en ook niets over je leerprestatie. Want sommigen leren niets en hebben toch heel goede punten. Anderen leren heel veel en behalen goede punten, maar hebben totaal geen interesse in de leerstof en zijn alles al na één dag vergeten. Nog anderen doen niets en presteren ook niets, maar zitten wel boordevol talent dat niet aan de oppervlakte komt.”

Read more

Soms is het goed je in het leven te laten verrassen.

Ik doe het wel vaker, naar een dorpje trekken niet wetende wat ik er zal aantreffen en me laten verrassen. Of juist dat dorpje kiezen waarvan recensies aangeven dat er “niets” te zien is. Zo stond ik eens in Chiusi te kijken naar een fenomenaal Toscaans landschap. “Chiusi stelt niet veel voor,” stond er in een reactie op internet. Maar door mijn bril ontvouwde zich een fantastisch landschap: zacht glooiende heuvels, rijen cipressen aan de horizon van een afgelegen landgoed. Ik ging in Chiusi op een bankje zitten en een inwoner met een schattig hondje sprak me aan in het Italiaans. Ik dronk de eigen gemaakte wijn van mijn buurvrouw, at de lekkerste vijgen, pruimen en tomaten ever. Chiusi omarmde mij met puurheid.

Read more

Don’t give up!

Destijds reed ik nog voor studiemethodebegeleiding met mijn autootje naar de leerlingen. Toen ik voor het eerst bij Jacob aan huis kwam, maakte ik ook kennis met zijn moeder, de twee poezen en de tienerkamer (met boksbal en gesneuveld meubilair). De vraag was of ik Jacob kon begeleiden. Klein detail: Jacob was hoogbegaafd en had enkele ernstige leerstoornissen. Hij kon zich niet concentreren, had geen planning, geen structuur, was niet georganiseerd en door heel de situatie was zijn motivatie naar het dieptepunt gezakt. Zijn moeder zat werkelijk met de handen in het haar, kon om de haverklap naar school om zijn gedrag uit te leggen. Bij sommige mensen op school of bij het CLB vond ze steun, maar ik herinner me ook de vele keren dat ze onbegrepen werd en dat ze daadwerkelijk door een vuur ging voor haar zoon (hoe storend zijn houding in de klas ook kon zijn, dat wist ze zelf ook). Ik heb zelden een moeder zo weten vechten voor haar zoon.

Read more

Papa, waarom voelde ik geen verdriet toen ons konijn stierf?

Het is een van de uitspraken die me het meest trof de afgelopen maand. Dat een kind van 7 jaar zich dit afvraagt, vind ik best indrukwekkend. Haar broertje huilde toen het konijn stierf, zat werkelijk in zak en as en ook haar oudere zus was best bedroefd, maar zij zelf voelde niets.

Als je job bestaat uit het dag in dag uit beluisteren van levensverhalen van mensen, dan weet je dat dit niet zo uitzonderlijk is. Een heel gamma aan emoties passeert in mijn kantoor de revue. Ik vind het de normaalste zaak van de wereld, maar ik merk dat mijn kandidaten hun eigen emoties soms best wel vreemd vinden. Dat is ook normaal.

Read more

Niets is wat het lijkt

Aannames, wat heb ik er een hekel aan. Ik geef enkele voorbeelden:

Ze dachten dat mijn Facebookprofiel open stond voor de 225 Facebookvrienden die ik heb, terwijl ik uiteindelijk maar post voor een kleine selecte groep en dat vaak alleen nog maar om vakantiefoto’s te delen met mijn familie of vrienden.

Ze dachten dat mijn handelen bij het lesgeven gekozen was vanuit een comfort voor mezelf, terwijl de strategie enerzijds was opgelegd en anderzijds heel bewust gekozen om een belangrijk doel te bereiken.

Ze dachten dat de notitie die ik nam op een belangrijke meeting te maken had met hen, terwijl ik bezig was voor mezelf te verwoorden wat ik persoonlijk ervaren had over een gebeurtenis die buiten de meeting lag.

Read more