KADELINK

Voor studie- en loopbaanadvies:

Soms is het goed je in het leven te laten verrassen.

Ik doe het wel vaker, naar een dorpje trekken niet wetende wat ik er zal aantreffen en me laten verrassen. Of juist dat dorpje kiezen waarvan recensies aangeven dat er “niets” te zien is. Zo stond ik eens in Chiusi te kijken naar een fenomenaal Toscaans landschap. “Chiusi stelt niet veel voor,” stond er in een reactie op internet. Maar door mijn bril ontvouwde zich een fantastisch landschap: zacht glooiende heuvels, rijen cipressen aan de horizon van een afgelegen landgoed. Ik ging in Chiusi op een bankje zitten en een inwoner met een schattig hondje sprak me aan in het Italiaans. Ik dronk de eigen gemaakte wijn van mijn buurvrouw, at de lekkerste vijgen, pruimen en tomaten ever. Chiusi omarmde mij met puurheid.

Read more

Don’t give up!

Destijds reed ik nog voor studiemethodebegeleiding met mijn autootje naar de leerlingen. Toen ik voor het eerst bij Jacob aan huis kwam, maakte ik ook kennis met zijn moeder, de twee poezen en de tienerkamer (met boksbal en gesneuveld meubilair). De vraag was of ik Jacob kon begeleiden. Klein detail: Jacob was hoogbegaafd en had enkele ernstige leerstoornissen. Hij kon zich niet concentreren, had geen planning, geen structuur, was niet georganiseerd en door heel de situatie was zijn motivatie naar het dieptepunt gezakt. Zijn moeder zat werkelijk met de handen in het haar, kon om de haverklap naar school om zijn gedrag uit te leggen. Bij sommige mensen op school of bij het CLB vond ze steun, maar ik herinner me ook de vele keren dat ze onbegrepen werd en dat ze daadwerkelijk door een vuur ging voor haar zoon (hoe storend zijn houding in de klas ook kon zijn, dat wist ze zelf ook). Ik heb zelden een moeder zo weten vechten voor haar zoon.

Read more

Papa, waarom voelde ik geen verdriet toen ons konijn stierf?

Het is een van de uitspraken die me het meest trof de afgelopen maand. Dat een kind van 7 jaar zich dit afvraagt, vind ik best indrukwekkend. Haar broertje huilde toen het konijn stierf, zat werkelijk in zak en as en ook haar oudere zus was best bedroefd, maar zij zelf voelde niets.

Als je job bestaat uit het dag in dag uit beluisteren van levensverhalen van mensen, dan weet je dat dit niet zo uitzonderlijk is. Een heel gamma aan emoties passeert in mijn kantoor de revue. Ik vind het de normaalste zaak van de wereld, maar ik merk dat mijn kandidaten hun eigen emoties soms best wel vreemd vinden. Dat is ook normaal.

Read more

Niets is wat het lijkt

Aannames, wat heb ik er een hekel aan. Ik geef enkele voorbeelden:

Ze dachten dat mijn Facebookprofiel open stond voor de 225 Facebookvrienden die ik heb, terwijl ik uiteindelijk maar post voor een kleine selecte groep en dat vaak alleen nog maar om vakantiefoto’s te delen met mijn familie of vrienden.

Ze dachten dat mijn handelen bij het lesgeven gekozen was vanuit een comfort voor mezelf, terwijl de strategie enerzijds was opgelegd en anderzijds heel bewust gekozen om een belangrijk doel te bereiken.

Ze dachten dat de notitie die ik nam op een belangrijke meeting te maken had met hen, terwijl ik bezig was voor mezelf te verwoorden wat ik persoonlijk ervaren had over een gebeurtenis die buiten de meeting lag.

Read more

Ik wil je k*tjob niet.

Ik kwam deze graffiti tegen onderweg. Ik kan me echt wel inleven dat iemand dit wil uitroepen, schreeuwen. Meer nog, ik krijg wekelijks klanten over de vloer die dit eigenlijk diep vanbinnen voelen. Natuurlijk, nette Vlamingen als we zijn, we zeggen dit niet luidop en durven dit ook niet echt schrijven. Ok, misschien echte lefgozers wel. Ons eens vrij, in het openbaar (of zelfs bij goede vrienden), stevig laten gaan in het uitspreken van onze gevoelens. Nee,… not done in vele milieus.

Toch wil ik oproepen om het eens echt luidop te zeggen of uit te roepen als je dit voelt. Nee, niet naar je baas toe omdat het misschien weinig ‘verbindend communiceren’ is, maar wel luidop. In de auto, in je vertrouwde omgeving,… of in een graffiti (knipoog).

Read more

Het klassieke ‘leren leren’ is achterhaald

Na 16 jaar lang te hebben gewerkt als studiemethodebegeleider, vind ik het tijd om de balans op te maken. Dit zijn de meest opvallende vaststellingen (puur op basis van ervaringen uit het werkveld):

  1. Doorheen de jaren zijn jongeren meer en meer gedemotiveerd geraakt over de manier waarop leraren hun vak doceren. Ze hebben het vooral moeilijk met leerkrachten die niet praten vanuit passie voor het vak en ze hebben het moeilijk met ‘regeltjes en kaders’ die nergens toe leiden.
  2. Er is een groeiend aantal leerlingen en studenten die klagen over ernstige concentratieproblemen. Bijvoorbeeld bij AD(H)D-ers is dat een te verwachten klacht, maar de klacht is veel algemener geworden.
  3. Stress bij jongeren en studenten in het algemeen stijgt. Er zijn de laatste jaren in mijn praktijk meer opmerkingen over slecht slapen en moe zijn, spanningen thuis en op school, angsten over prestaties op school, enz..
  4. Jongeren kunnen sterker verwoorden wat ze willen en geven me een inkijk in hun grootse dromen (waar ik ontzettend dankbaar voor ben, want mijn hemeltje,… wat een talenten zijn het!). Daarnaast zijn ze onnoemelijk onzeker en weten ze niet goed hoe ze die dromen kunnen bereiken. Over die onzekerheid praten ze niet graag met ouders en vrienden en ze hebben het gevoel dat de school hen niet genoeg helpt in de voorbereiding op ‘het échte leven’.
  5. Tieners en jongvolwassenen kunnen steeds moeilijker de link leggen tussen wat ze leren en het échte leven. Ze zien het nut niet in van de dingen die ze moeten leren en durven daar ook echt over praten. Ze willen veel meer en eerder to the point komen omtrent hun levensloopbaan. Ze voelen zich hierin niet begrepen door leerkrachten en opvoeders en geven er bijgevolg zelf de brui aan of ervaren bijzonder veel stress.

Read more

Wat zeggen kinderspelletjes over jouw persoonlijkheid?

Al sinds 2012 werk ik als KernTalentenanalist en krijg ik de kans om mensen hun persoonlijkheid bloot te leggen op basis van waar ze vroeger als kind al dan niet mee gespeeld hebben. Wat voel ik me een gelukzak! Analysewerk verveelt nooit. Integendeel, bij elke analyse is er wel iets nieuw te ontdekken: een nieuw spel, een nieuw levensverhaal, een andere kijk van mensen op het leven! Boeiend en leerrijk vind ik het.

Read more

Het is als kunst

Het Italiaans restaurant Del Pesce Innamorato brandde eind november 2016 af. We geschrokken, want het was het restaurant van onze favoriete chefkok voor pizza’s in heel Leuven. Zijn pizza’s zijn zo ongelooflijk lekker dat je als Italië-liefhebber niet anders kan dan terug gaan. We wisten al dat Domenico van z’n job hield. Altijd goedlachs, altijd grapjes maken en heel gastvrij. We kwamen enkele keren op het terras van zijn restaurant toen elke stoel bezet was. “Zet een tafel bij voor de gasten,” riep hij dan tegen zijn personeel in het Italiaans. Bij het weggaan: “Wat wil je drinken, een zelfgemaakte Limoncello?

Read more

Ontstaan van de beelden bij KernTalenten

Op 4 december 2014 kwamen Frouke Vermeulen en ikzelf  (Ilse Hendrickx) voor het eerst samen. Gewoon voor de fun als KernTalentenanalisten onder elkaar en om te praten over de KernTalentenmethodiek. Al snel kwam volgende vraag op tafel: hoe cool zou het zijn om beelden te hebben bij de methode waar we beiden zo van houden? Hoe aangenaam zou het zijn voor onze interviewees om onze woorden ondersteund te zien door beelden? Frouke en ik besloten actie te ondernemen.

Read more