KADELINK

Voor studie- en loopbaanadvies + human design:

Don’t give up!

Destijds reed ik nog voor studiemethodebegeleiding met mijn autootje naar de leerlingen. Toen ik voor het eerst bij Jacob aan huis kwam, maakte ik ook kennis met zijn moeder, de twee poezen en de tienerkamer (met boksbal en gesneuveld meubilair). De vraag was of ik Jacob kon begeleiden. Klein detail: Jacob was hoogbegaafd en had enkele ernstige leerstoornissen. Hij kon zich niet concentreren, had geen planning, geen structuur, was niet georganiseerd en door heel de situatie was zijn motivatie naar het dieptepunt gezakt. Zijn moeder zat werkelijk met de handen in het haar, kon om de haverklap naar school om zijn gedrag uit te leggen. Bij sommige mensen op school of bij het CLB vond ze steun, maar ik herinner me ook de vele keren dat ze onbegrepen werd en dat ze daadwerkelijk door een vuur ging voor haar zoon (hoe storend zijn houding in de klas ook kon zijn, dat wist ze zelf ook). Ik heb zelden een moeder zo weten vechten voor haar zoon.

Jacob zelf was een super vriendelijke kerel, had een hele leuke haardos en moet ongeveer 14 of 15 jaar geweest zijn toen ik hem voor het eerst ontmoette. Als studiemethodebegeleider met een pak ervaring vond ik zijn case best wel een uitdaging. Eigenlijk, als ik er achteraf op terug kijk, kreeg ik met hem daadwerkelijk ‘onbeschreven blad’ in handen. Omdat alles zo’n beetje chaos was en ik zelf graag orde in de chaos breng, was ik altijd heel gedreven om hem te begeleiden. Ik denk dat hij soms wel een beetje gek werd van mijn eigen gedrevenheid en ik begreep niet altijd waarom tussen de sessies door opnieuw zoveel chaos was ontstaan. Zijn problematiek vroeg veel, maar bovenal structuur. Dus ik begon vlijtig met het installeren van structuur in zijn mappen en zijn leerstof. We installeerden een planningssysteem op de computer en ik voerde urenlang gesprekken met hem om hem te motiveren er voor te gaan.

Cruciaal was het moment waarop duidelijk werd dat ASO niet lukte. We overliepen de alternatieven, gaande van ‘gaan werken van zodra dat kon’ tot ‘deeltijds leren’ tot ‘overstappen naar TSO of BSO’. Ik bracht zijn KernTalenten in kaart. Ik had met een doorzetter te maken, een ontzettend empathisch iemand, creatief en ondernemend (en noem maar op, want hij had zo maar even 14 sterke KernTalenten, ver boven het gemiddelde aantal sterk per persoon). Een fantastisch KernTalentenprofiel waar veel mogelijkheden mee waren. Muurvast zat hij in ons onderwijssysteem. Jacob besloot over te stappen naar TSO techniek-wetenschappen, want al van kinds af aan vond hij het kicken om brouwseltjes te maken met allerlei producten. Iets kunnen betekenen in de chemische sector, leek hem wel wat. Het graag hands on bezig zijn, zijn creativiteit en behoefte om specialisme te leren, kreeg in deze richting veel meer ruimte. De school leek hem te ondersteunen. Hij was vertrokken.

Een jaar geleden ongeveer kreeg ik van zijn moeder een SMS: “Jacob is geslaagd voor zijn ingangsexamen geneeskunde.” Ik sprong een gat in de lucht, was zo blij voor hen. Enkele dagen geleden kwam ik Jacob per toeval tegen in Leuven. Hij zag er goed uit, was nog steeds even vriendelijk. Z’n pull hing netjes over zijn schouders en stond leuk bij zijn coole haardos. Ik sprong van mijn fiets en vroeg hem: “Hoe gaat het?” Hij: “Goh, ik heb best een zware tweede zit, maar ik wil deze kans met twee handen grijpen, want zo’n kans krijg ik in mijn leven nooit meer.”

Ik vertel dit verhaal omdat dit nog maar eens een bewijs is dat alle jongeren talent hebben en bergen kunnen verzetten, maar dat veel te veel jongeren in ons onderwijs ‘afgeschreven’ worden, niet genoeg geholpen worden en soms geen kant meer op kunnen. Aan alle ouders, leerkrachten en opvoeders: blijf in hen geloven, geef niet op en ga op zoek naar hun talenten, die glinstering in hun ogen. Jacob was kansloos als niemand in hem was blijven geloven, als niemand het voor hem had opgenomen en als hij zelf niet ergens die strohalm gevonden had om zich aan vast te grijpen.

Als het hem lukt, zal de wereld met ‘Dr. Jacob’ in elk geval een empathisch dokter rijker zijn en een persoonlijkheid krijgen die gedreven is om de top te bereiken in zijn vakgebied, in zijn specialisme. Succes man!

Ilse Hendrickx
10 augustus 2017

Nota: Jacob is een fictieve naam en dit bericht wordt gepubliceerd met de toestemming van de student in kwestie.

Soms is het goed je in het leven te laten verrassen.
vorig bericht
Papa, waarom voelde ik geen verdriet toen ons konijn stierf?
volgend bericht