KADELINK

Voor studie- en loopbaanadvies + human design:

Papa, waarom voelde ik geen verdriet toen ons konijn stierf?

Het is een van de uitspraken die me het meest trof de afgelopen maand. Dat een kind van 7 jaar zich dit afvraagt, vind ik best indrukwekkend. Haar broertje huilde toen het konijn stierf, zat werkelijk in zak en as en ook haar oudere zus was best bedroefd, maar zij zelf voelde niets.

Als je job bestaat uit het dag in dag uit beluisteren van levensverhalen van mensen, dan weet je dat dit niet zo uitzonderlijk is. Een heel gamma aan emoties passeert in mijn kantoor de revue. Ik vind het de normaalste zaak van de wereld, maar ik merk dat mijn kandidaten hun eigen emoties soms best wel vreemd vinden. Dat is ook normaal.

Als je de KernTalentenmethodiek kent, dan zijn je eigen emoties of die van anderen veel minder vreemd. Vanuit deze methodiek versta je waarom

  • de ene persoon bijvoorbeeld heel veel medelijden voelt als hij een dakloze op straat tegen komt en de andere niet;
  • iemand echt moeite heeft zich aan te passen aan een verandering die plaats vindt en de andere niet;
  • iemand hevige angsten kan voelen en de andere niet;
  • je buur een controlefreak is;
  • iemand veel spiritueler door het leven gaat dan iemand anders;
  • een persoon vooral rationele beslissingen neemt en emoties nauwelijks een rol laat spelen in zijn leven;
  • je ene kind een behoorlijk stukje kan drammen en je andere kind nauwelijks iets van zich laat horen;
  • je collega of goede vriend veel vertelt aan tafel en de andere minder;

Begrijpen waar de dingen vandaan komen, helpt om de andere te accepteren zoals die is en hem/haar volledig in zijn eigenheid te laten. Daarom dat veel koppels bij mij terecht komen. De ene heeft zijn analyse laten afnemen en een paar maanden later staat de andere partij bij mij. “Ze wilde weten wat mijn KernTalenten zijn en daarom zit ik hier,” zegt hij dan. “Leuk! Let’s do it,” denk ik dan.

I love my job!

 

Don’t give up!
vorig bericht
Niets is wat het lijkt
volgend bericht