Op vakantie vermijd ik zoveel mogelijk toeristische trekpleisters, omdat ik simpelweg niet houd van drukte, lawaai en massaconsumptie. Soms kom ik toch op een locatie terecht waar toeristen zijn,… op de top van de Puy de Dôme (Auvergne) bijvoorbeeld, een geweldige plaats met uitzicht op de vulkanen in de regio. Na een ongelooflijk betoverende wandeling op de heuvel wilden we een cappuccino bestellen in de bar. Dat ging als volgt:

• We keken of er een tafeltje vrij was en hoe je kon bestellen.
• We ontdekten de touchscreencomputer aan de ingang, maar heel duidelijk was de bestelprocedure niet.
• Er stond een jonge barman naast de computer, want ja… niet iedereen is even handig met computers.
• De jongeman, die we eerst uit zijn dagdromerij moesten halen, zei dat we gewoon konden bestellen op de computer en daarna een plaats mochten kiezen.
• Het duurde heel erg lang eer ik mijn twee cappuccino’s in de digitale winkelmand geflikkerd had (en ik ben echt wel handig met computers).
• Daarna moest ik een telefoonnummer intikken: via een sms’je zou ik het signaal krijgen om de cappuccino’s af te halen aan de bar.
• Ons tafeltje was een kantinetafel in een lange rij tegen elkaar geschakelde tafels, waar je amper bij kon geraken omdat de schikking veel te krap was.
• Ik keek voortdurend op mijn gsm om te zien of er een bericht binnen was.
• Ik kreeg geen sms.
• We dronken uiteindelijk teleurgesteld twee koude cappuccino’s.
  
  

Ce n’est pas mon truc.

Dit is hoe ik het voor me had gezien:

Na een betoverende tocht op de Puy de Dôme komen we lekker uitgewaaid aan in een gezellig ingericht barretje. We worden verwelkomd door een jongeman die meesterschap heeft bereikt in gastvrijheid. Er volgt een begroeting en we moeten lachen om de pretlichtjes in zijn ogen. We blijven hangen in onze dromerige bui over wat we zagen op de Puy de Dôme, terwijl we de jongeman volgen naar ons tafeltje met uitzicht op de vulkanen in de buurt. Mister Smile geeft ons een kaart en staat vijf minuten later terug bij ons om de bestelling op te nemen. Hij vraagt vriendelijk of we een keuze hebben kunnen maken. Er speelt zachte (!) muziek op de achtergrond en we praten bij over wat we net ervaren hebben. Weinig later brengt de jongeman twee lekkere cappuccino’s en maakt hij een grapje over de bizarre wolken die voor onze neus zichtbaar zijn. We drinken onze cappuccino terwijl we van achter het glas verder genieten van het prachtige uitzicht. We voelen ons helemaal voldaan als we de rekening vragen en niet achterover vallen van de prijs. Mister Smile wenst ons verder nog een prettige dag toe!

In dit scenario hebben we warmte gevoeld: warme cappuccino, maar bovenal warmte bij elkaar en een zalige gloed van de barman die houdt van zijn job.

Waar gaan we naartoe met onze computers? Is het dit wat we willen? Contactloze, koude en kille ervaringen? Het nieuwste snufje zal een bestelling zijn via je smartphone. Ce n’est pas mon truc. Ik zet me nog liever dicht bij mijn reisgezelschap op een rots onder een boom in de regen, met mijn eigen thermoskan koffie, dan dat ik ooit nog via zo’n touchscreencomputer moet bestellen op café of in een restaurant.

Wat me het meest raakte, was de jonge barman. Hij moest toezien op de computers, maar stond er wat dromerig bij te kijken. Hij was volledig uitgezoomd, weg van de wereld, wellicht op weg naar een wereld waarin hij zich wél thuis voelt. Een wereld waarin hij houdt van zijn job, uitdaging en erkenning krijgt en 100% voelt dat hij leeft. Ik had te doen met de jonge meisjes en jongens in de keuken, die in sneltempo de bestellingen afwerkten zonder ook maar één kans om te zien waar al dat lekkers terechtkwam. Nou ja, lekker,… hoe kan iets lekker zijn als het snel, snel, snel en zonder liefde is gemaakt? Geen minuut om even op adem te komen daar in de keuken.

Ce n’est pas mon truc.

We stralen allemaal iets uit. We zenden allemaal een bepaalde frequentie uit. Als je erop begint te letten, dan zie je briljante schakeringen in de menselijke interactie. Onze pure uitstraling, de taal die ons lichaam uitzendt, kan in lijn zijn met wie we zijn of niet. Mensen die iets uitstralen dat niet in lijn is met wie ze zijn,… heb je dat al ooit gezien of gevoeld? Het kan geen mooie, harmonieuze match zijn in de ontmoeting, omdat persoon X niet zichzelf is. De ander krijgt dus mist te zien. Het gevolg: persoon X loopt rond met het idee “Waarom zien anderen mij niet staan?” Persoon X doet extra zijn best en zendt nog meer mist uit. Door de mist heen is persoon X niet te zien.

De barman aan de touchscreencomputer straalde mist uit. Ik wens hem een job toe die hem energie geeft en waarin zijn persoonlijkheidsuitdrukking volledig tot haar recht komt. Dan zal langzaam de mist optrekken en zullen mensen hem in zijn volle potentieel kunnen zien en ontmoeten.

Ilse Hendrickx
14 juli 2024