Dat is nu wel helder, toch? Gevraagd advies is van een heel andere orde en valt buiten deze blog.

Laat ons starten met ‘ongevraagd advies geven’. Ja, inderdaad… je hebt vaak de oplossing. Je ziet het scherp en snapt niet waarom de ander het niet ziet: als die persoon dit of dat zou doen, zou hij of zij compleet van de ellende verlost zijn. En dus begin je je oplossing voor te schotelen. Maar:

1. Er werd je niets gevraagd, dus je loopt risico op weerstand.
2. Je ziet niet dat de ander niet klaar is voor je oplossing.
3. Maar bovenal: je beseft niet dat je oplossing misschien wel passend is vanuit jouw blauwdruk, maar niet noodzakelijk vanuit die van de ander.
   
   

Dan ‘ongevraagd advies ontvangen’. Ken je dat? Iemand die zegt: “je zou moeten…” Dat woordje moeten heeft me altijd gestoord. Mijn adviesgevers hadden dat op een gegeven moment door en lieten het vallen, maar hun advies klinkt nu subtieler en meer manipulerend, en het wekt in mij nog steeds hetzelfde gevoel op: ik zal zelf wel bepalen wat goed voor me is! Er zijn tijden geweest dat ik express de andere richting uitliep. Waarom is ongevraagd advies ontvangen passé?

1. De invloed van anderen -in Human Design noemen we dat conditionering- maakt je extra kwetsbaar, en mensen pikken dat niet meer.
2. Het drijft je weg van je eigen beslissingsautoriteit.
3. Maar bovenal: als je advies wil, kan je het zelf vragen aan de persoon van je voorkeur, waardoor je een mooi samenspel van energie krijgt.
   
   

Human Design heeft dit voor mij heel duidelijk gemaakt.

Als adviesgever: door me te verdiepen in de designs van andere mensen heb ik gezien hoe verschillend we in elkaar steken. Sommige mensen werken bijvoorbeeld op hun eigen tempo aan zichzelf; zij gaan gewoon het trage proces, levenslang, en ongevraagd advies glijdt als het ware van hen af. Anderen zoeken eerst zelf alle juiste details bij elkaar, en tot dat moment kunnen ze niets met wat je hen aanreikt.

Als adviesontvanger: je design laat zien hoe jij het best beslist, en dat is voor iedereen anders: de een weet het in een flits, de ander heeft tijd nodig of moet het eerst hardop uitspreken. Wie zich laat meeslepen door de mening van anderen, raakt dat eigen weten kwijt, en elke keer dat je een advies volgt dat niet bij je past, leer je jezelf een beetje minder te vertrouwen.

Betekent dat dan dat we elkaar niets meer mogen aanreiken? Integendeel,... het betekent dat advies pas landt wanneer het gevraagd wordt... en dan krijg je geen “je zou moeten”, maar een gesprek.

Ongevraagd advies mag dus gerust passé zijn, een hulpvraag stellen is dat absoluut niet.